به تو کی توان رسیدن که تو گنج بی کرانی

تو چه گنجی آخر ای جان که به کون در نگنجی

تو چه گوهری که در دل شده ای بدین نهانی

دو جهان پر از گهر شد ز فروغ تو ولیکن

همه عاشقان عالم همه مفلسان عاشق

ز تو مانده اند حیران که به هیچ می نمانی

چو به سر کشی در آیی همه سروران دین را