دو جهان پر از گهر شد ز فروغ تو ولیکن

همه دست ها ببستی به کمال دلستانی

تو چه گنجی آخر ای جان که به کون در نگنجی

تو چه گوهری که در دل شده ای بدین نهانی

به تو کی توان رسیدن که تو گنج بی کرانی

همه عاشقان عالم همه مفلسان عاشق

ز تو مانده اند حیران که به هیچ می نمانی