درآمد پیش پیر ما به زانو

سیه گر بود و پوشیده سیاهی

ز هر مویی که اندر زلف او بود

فرو می ریخت کفری و گناهی

بدو گفت ای اسیر آب و جاهی

فسردی همچو یخ از زهد کردن

بسوز آخر چو آتش گاهگاهی