پندار هستی تو تورا کرد مبتلا

چون هیچ جای نیست که او نیست جمله اوست

چون جمله اوست کیستی آخر تو بی نوا

تو نیستی و بسته پندار هستیی

از کوزه نیم ذره سیماب چون برفت

نه در خلا بماند اثر زو نه در ملا

یک ذره سایه ای و تو خواهی که آفتاب