در عرش اوفتاد از آن طرقوا صدا

در پیش او که غاشیه کش بود جبرئیل

هم انبیا پیاده دویدند و اصفیا

از انبیا چو مشعله طرقوا بخاست

چون نرگس از نظاره گلشن نگاه داشت

بشکفت بر رخش گل ما زاغ و ماطغا

آنجا که جای گم شد و گم کرده بازیافت