هم انبیا پیاده دویدند و اصفیا

یک شب براق تاخت چو برق از رواق چرخ

از قدسیان خروش برآمد که مرحبا

در پیش او که غاشیه کش بود جبرئیل

از انبیا چو مشعله طرقوا بخاست

در عرش اوفتاد از آن طرقوا صدا

چون نرگس از نظاره گلشن نگاه داشت