از انبیا چو مشعله طرقوا بخاست

از قدسیان خروش برآمد که مرحبا

در پیش او که غاشیه کش بود جبرئیل

هم انبیا پیاده دویدند و اصفیا

در عرش اوفتاد از آن طرقوا صدا

چون نرگس از نظاره گلشن نگاه داشت

بشکفت بر رخش گل ما زاغ و ماطغا