وی همچو گل ضعیف درین دور کم بقا

آخر بقای عمر تو تا چند درکشد

تو در محل نیستی و معرض فنا

ای همچو مور خسته درین راه بیش جوی

افلاک در میان کشدت خوش خوش از کنار

و ایام در کنار کند خوش خوشت سزا

گر آنچه می کنی تو ز غفلت برای خویش