افلاک در میان کشدت خوش خوش از کنار

تو در محل نیستی و معرض فنا

ای همچو مور خسته درین راه بیش جوی

وی همچو گل ضعیف درین دور کم بقا

و ایام در کنار کند خوش خوشت سزا

گر آنچه می کنی تو ز غفلت برای خویش

با تو همان کند دگری کی دهی رضا