سزد که بر رخ چون زرفشانم اشک چو سیم

به مد و جزر یکی شد دل من و دریا

محیط خون نقط دل ز چشم از آن دارم

که چون محیط تن آمد زچشم خون پالا

که روز و شب به زر و سیم می کنم سودا

ز خون دل همه اشک چو سیم می ریزم

که گشت از گل سرخ اشک همچو سیم جدا