به مد و جزر یکی شد دل من و دریا

به های های نیارم گریستن که فلک

به های هوی درآید ز اشک من عمدا

ز بس که اشک فرو ریختم ز چشمه چشم

محیط خون نقط دل ز چشم از آن دارم

که چون محیط تن آمد زچشم خون پالا

سزد که بر رخ چون زرفشانم اشک چو سیم