به های هوی درآید ز اشک من عمدا

چو نقطه ای است قضا ساکنم به یک حرکت

که بر گشاد چو پرگار صد دهن به بلا

به های های نیارم گریستن که فلک

ز بس که اشک فرو ریختم ز چشمه چشم

به مد و جزر یکی شد دل من و دریا

محیط خون نقط دل ز چشم از آن دارم