که بر گشاد چو پرگار صد دهن به بلا

هزار بازی شیرین سپهر بازیگر

که از خوشی نتوان خورد بیش داد مرا

چو نقطه ای است قضا ساکنم به یک حرکت

به های های نیارم گریستن که فلک

به های هوی درآید ز اشک من عمدا

ز بس که اشک فرو ریختم ز چشمه چشم