چو نقطه ای است قضا ساکنم به یک حرکت

سیه گلیم فلک می نماید از بالا

هزار بازی شیرین سپهر بازیگر

که از خوشی نتوان خورد بیش داد مرا

که بر گشاد چو پرگار صد دهن به بلا

به های های نیارم گریستن که فلک

به های هوی درآید ز اشک من عمدا