به های های نیارم گریستن که فلک

که از خوشی نتوان خورد بیش داد مرا

چو نقطه ای است قضا ساکنم به یک حرکت

که بر گشاد چو پرگار صد دهن به بلا

به های هوی درآید ز اشک من عمدا

ز بس که اشک فرو ریختم ز چشمه چشم

به مد و جزر یکی شد دل من و دریا