ز بس که اشک فرو ریختم ز چشمه چشم

که بر گشاد چو پرگار صد دهن به بلا

به های های نیارم گریستن که فلک

به های هوی درآید ز اشک من عمدا

به مد و جزر یکی شد دل من و دریا

محیط خون نقط دل ز چشم از آن دارم

که چون محیط تن آمد زچشم خون پالا