ندید روی کسی تا نیافت آب صفا

چه خواب دید ندانم سپهر بوالعجبت

که خوش به شعبده ای مست خواب کرد تو را

صفای دل طلب از بهر آب روی از آنک

ز اشک گرم و دم سرد خود مکن جو خشک

که معتدل تر ازین نیست هیچ آب و هوا

بسوز خون دل و همچو صبح زن دم صدق