نه مرغکی است که شب خویشتن در آویزد

چو طفلکان به شیرند در طریق فنا

چو مرغ و ماهی ازین درد شب نمی خسبند

تو هم مخسب که این درد را تویی به سزا

چنان در دم نزند ساعتی ز بانگ و نوا

چو زار ناله کند جمله شب از سر درد

هزار درد بیفزایدش به بوی دوا