چو زار ناله کند جمله شب از سر درد

تو هم مخسب که این درد را تویی به سزا

نه مرغکی است که شب خویشتن در آویزد

چنان در دم نزند ساعتی ز بانگ و نوا

هزار درد بیفزایدش به بوی دوا

به صبح از سر منقار قطره خونش

فرو چکد که برآید ز نه فلک غوغا