هزار درد بیفزایدش به بوی دوا

نه مرغکی است که شب خویشتن در آویزد

چنان در دم نزند ساعتی ز بانگ و نوا

چو زار ناله کند جمله شب از سر درد

به صبح از سر منقار قطره خونش

فرو چکد که برآید ز نه فلک غوغا

اگرچه نوحه کند نوحه گر بسی آن به