که نوحه مادر فرزند کشته کرد ادا

به صبح از سر منقار قطره خونش

فرو چکد که برآید ز نه فلک غوغا

اگرچه نوحه کند نوحه گر بسی آن به

اگر تو ماتم آن درد داشتی هرگز

پس این سخن را تو راهبر شو ای دانا

وگرنه از گهر و لعل تا به سنگ و سفال