ز نه سپهر بر آید صدا که صدقنا

به شعر خاطر عطار را دم عیسی است

از آنکه هست چو موسیش صد ید بیضا

گرم چو سوسن آزاده ده زبان خوانی

ز دور آدم تا این زمان نیافت کسی

نظیر این گهر اندر خزانه شعرا

بزرگوار خدایا مرا مسوز که من