ز دور آدم تا این زمان نیافت کسی

از آنکه هست چو موسیش صد ید بیضا

گرم چو سوسن آزاده ده زبان خوانی

ز نه سپهر بر آید صدا که صدقنا

نظیر این گهر اندر خزانه شعرا

بزرگوار خدایا مرا مسوز که من

در اشتیاق درت پخته ام بسی سودا