وگر که من ز در کشتنم تو کش که خوش است

که همچو دیده مور است می شود صحرا

ز هیبت تو اگرچه چو برگ می لرزم

مکن ز خشم مرا پوستین درین سرما

ز دست یوسف صدیق دیده بینا

اگر مرا بکشی ملک را چه برخیزد

ز خون من نه زخون چو من هزار گدا