که همچو دیده مور است می شود صحرا

خدای هست گواهم که نیست بر یادم

که گفته ام سخن از تو برون ز مدح و ثنا

اگر تفحص این سر کنی دل خجلم

ز هیبت تو اگرچه چو برگ می لرزم

مکن ز خشم مرا پوستین درین سرما

وگر که من ز در کشتنم تو کش که خوش است