که گفته ام سخن از تو برون ز مدح و ثنا

که هرچه بر من افتاده افترا کردند

چو افک عایشه پاک دین خطاست خطا

خدای هست گواهم که نیست بر یادم

اگر تفحص این سر کنی دل خجلم

که همچو دیده مور است می شود صحرا

ز هیبت تو اگرچه چو برگ می لرزم