مکن ز خشم مرا پوستین درین سرما

اگر تفحص این سر کنی دل خجلم

که همچو دیده مور است می شود صحرا

ز هیبت تو اگرچه چو برگ می لرزم

وگر که من ز در کشتنم تو کش که خوش است

ز دست یوسف صدیق دیده بینا

اگر مرا بکشی ملک را چه برخیزد