سرش سوی پستی گراید نخست

چو سرو سهی گوژ گردد بباغ

بدو بر شود تیره روشن چراغ

کند برگ پژمرده و بیخ سست

بروید ز خاک و شود باز خاک

همه جای ترسست و تیمار و باک

سر مایه مرد سنگ و خرد