سر مایه مرد سنگ و خرد

سرش سوی پستی گراید نخست

بروید ز خاک و شود باز خاک

همه جای ترسست و تیمار و باک

ز گیتی بی آزاری اندر خورد

در دانش و آنگهی راستی

گرین دو نیابی روان کاستی