ز گیتی بی آزاری اندر خورد

بروید ز خاک و شود باز خاک

همه جای ترسست و تیمار و باک

سر مایه مرد سنگ و خرد

در دانش و آنگهی راستی

گرین دو نیابی روان کاستی

اگر خود بمانی بگیتی دراز