رو درین وادی چو اشتر باش و بگذر از خطا

ذره ای گردد به پیش نور جانت آفتاب

گر صواب کار خواهی اندرین وادی صعب

از خطای نفس خود تا چند بینی اضطراب

نرم می رو خار می خور بار می کش بر صواب

از هوای نفس شومت در حجابی مانده ای

چون هوای نفس تو بنشست برخیزد حجاب