از خطای نفس خود تا چند بینی اضطراب

گر چنان گردی جدا از خود که باید شد جدا

ذره ای گردد به پیش نور جانت آفتاب

گر صواب کار خواهی اندرین وادی صعب

رو درین وادی چو اشتر باش و بگذر از خطا

نرم می رو خار می خور بار می کش بر صواب

از هوای نفس شومت در حجابی مانده ای