خیز و روی از حسرت دل کن به خون دل خضاب

خیز کاجزای جهان موقوف یک آه تواند

از دل پر خون برآر آهی چو مستان خراب

هر نفس سرمایه عمر است و تو زان بی خبر

درد و حسرت بین که چندانی که فکرت می کنم

هیچ کاری را نمی شایی تو اندر هیچ باب

چون نیامد از تو کاری کان به کار آید تو را