چون نیامد از تو کاری کان به کار آید تو را

خیز و روی از حسرت دل کن به خون دل خضاب

درد و حسرت بین که چندانی که فکرت می کنم

هیچ کاری را نمی شایی تو اندر هیچ باب

بر خود و کار خود بنشین و بگری چون سحاب

تو چنان دانی که هستی با بزرگان هم عنان

باش تا زین جای فانی پای آری در رکاب