بر خود و کار خود بنشین و بگری چون سحاب

درد و حسرت بین که چندانی که فکرت می کنم

هیچ کاری را نمی شایی تو اندر هیچ باب

چون نیامد از تو کاری کان به کار آید تو را

تو چنان دانی که هستی با بزرگان هم عنان

باش تا زین جای فانی پای آری در رکاب

این زمان با توست حرصی و ندانی این نفس