درد و حسرت بین که چندانی که فکرت می کنم

از دل پر خون برآر آهی چو مستان خراب

هر نفس سرمایه عمر است و تو زان بی خبر

خیز و روی از حسرت دل کن به خون دل خضاب

هیچ کاری را نمی شایی تو اندر هیچ باب

چون نیامد از تو کاری کان به کار آید تو را

بر خود و کار خود بنشین و بگری چون سحاب