تا تو در ششدره نفس فرومانده شدی

بر گذر ای دل غافل که جهان برگذر است

که همه کار جهان رنج دل و دردسر است

مهره کردار دل تنگ تو زیر و زبر است

عمر بگذشت و به یک ساعته امید نماند

همچنان خواجه در اندیشه بوک و مگر است