زانکه دریاهای عالم رشح آن یک ساغر است

همچو موسی این زمان در طشت آتش مانده ای

طفل و فرعونیت در پیش و دهان پر اخگر است

شیر مردا ساغری خواه از کف ساقی جان

گر از آن صد ساغرت بخشند جز تشنه مباش

کانکه او سیراب شد نه رهرو و نه رهبر است

هفت دریا را نمی بینی که از بس تشنگی