هفت دریا را نمی بینی که از بس تشنگی

زانکه دریاهای عالم رشح آن یک ساغر است

گر از آن صد ساغرت بخشند جز تشنه مباش

کانکه او سیراب شد نه رهرو و نه رهبر است

خشک لب مانده است اگرچه هفت اندامش تر است

چند چون طفلان کنی نظاره لعب فلک

همچو مردان صف شکن گر جان پاکت صفدر است