هر که عطار است بوی عطر در وی مضمر است

تن درین طاس نگون مانند موری عاجز است

دل درین دام بلا مانند مرغی بی پر است

خالقا عطار را بویی فرست از بهر آنک

زان شدم عطار کز کوی تو بویی برده ام

لیک جانم منتظر در بند بویی دیگر است

چاره جانم بکن زیرا که جان بس واله است