کیست کزین درد نیست سوخته و مستمند

چون برسد آفتاب در خط نصف النهار

سر سوی پستی نهد تا که در افتد به بند

واقعه آدمی هست طلسمی عجب

هر که به بندی درست دم نزند جز به درد

وای که از فرق توست تا به قدم بندبند

هر که چو نرگس به باغ دیده بیننده داشت