جان آمد به لب از پسته رعنات مرا

نظری کن که دلم حال پریشان دارد

تو مرا هر نفسی پسته صفت می شکنی

دردم از حد بشد این کار چه درمان دارد

فرخ آن کو لب خود بر لب جانان دارد

هیچ شک نیست که چون پسته نگنجد در پوست

هر که لب بر لب آن لعل بدخشان دارد