دردم از حد بشد این کار چه درمان دارد

ای بت پسته دهن بر دل و جانم یک شب

نظری کن که دلم حال پریشان دارد

تو مرا هر نفسی پسته صفت می شکنی

جان آمد به لب از پسته رعنات مرا

فرخ آن کو لب خود بر لب جانان دارد

هیچ شک نیست که چون پسته نگنجد در پوست