ای بت پسته دهن بر دل و جانم یک شب

با جگر پر نمک انگشت به دندان دارد

عقل چون پسته دهن مانده مگر از هم باز

کان چه شور است که او را شکرستان دارد

نظری کن که دلم حال پریشان دارد

تو مرا هر نفسی پسته صفت می شکنی

دردم از حد بشد این کار چه درمان دارد