نظری کن که دلم حال پریشان دارد

عقل چون پسته دهن مانده مگر از هم باز

کان چه شور است که او را شکرستان دارد

ای بت پسته دهن بر دل و جانم یک شب

تو مرا هر نفسی پسته صفت می شکنی

دردم از حد بشد این کار چه درمان دارد

جان آمد به لب از پسته رعنات مرا