فرخ آن کو لب خود بر لب جانان دارد

تو مرا هر نفسی پسته صفت می شکنی

دردم از حد بشد این کار چه درمان دارد

جان آمد به لب از پسته رعنات مرا

هیچ شک نیست که چون پسته نگنجد در پوست

هر که لب بر لب آن لعل بدخشان دارد

پسته در باز کن آخر چه در بسته دهی