با من سوخته چون پسته برون آی از پوست

که دلم کار فرو بسته فراوان دارد

زلف برگیر که خورشید تو در سایه بماند

پسته بگشای که یاقوت تو مرجان دارد

چندم از پسته خندان تو گریان دارد

محنت از روی فروبسته خویشم منمای

که دل سوخته خود محنت هجران دارد