محنت از روی فروبسته خویشم منمای

پسته بگشای که یاقوت تو مرجان دارد

با من سوخته چون پسته برون آی از پوست

چندم از پسته خندان تو گریان دارد

که دل سوخته خود محنت هجران دارد

آن خط سبز که از پسته لعل تو دمید

تازگی گل و سرسبزی ریحان دارد