چندم از پسته خندان تو گریان دارد

زلف برگیر که خورشید تو در سایه بماند

پسته بگشای که یاقوت تو مرجان دارد

با من سوخته چون پسته برون آی از پوست

محنت از روی فروبسته خویشم منمای

که دل سوخته خود محنت هجران دارد

آن خط سبز که از پسته لعل تو دمید