تا که گلزاری نکرد از خون دستش زخم خار

کمتر از آبی بود صد خاشه آید در دهانت

تا خوری از کوزه ای یک شربت آب خوش گوار

بر جمال گل که دستی زد درین گلزار تنگ

کس نکرد از می تهی یک جام تا روز دگر

صد قدح پر خون نکرد از چشم او رنج خمار

گرچه با شفقت بود مشاطه بی صد آبله